آهنگ سیا ابرانای بادو بورانای فریدون پوررضا

آهنگ سیا ابرانای بادو بورانای فریدون پوررضا

دانلود اهنگ فریدون پوررضا با نام سیا ابران

  • در دهه چهل با یک رفیق راه از خانواده هنر بمنظور تهیه ترانه های بکر روستاها به دل شرق گیلان در مسیری از کوره راه ها به روستاهای جنگلی رحیم آباد رفتیم. در مسیر چند روزه به سوی اشکورات ناگهان زمزمه ای گوشهایمان را نوازش کرد و به سوی آن گام برداشتیم. آن صدا از چوپانی بنام فرج بود. فرج با قرارداد مزدبگیری به چوپانی گوسفندان دیگران می پرداخت. پرسید حالا نشانی داريد؟ به محلی می خواهيد بروید؟ گفتم نه، ما به دنبال این نوع صداها می گردیم. گفت می خواهید این صداها را چه کنید؟ گفتم: میخواهم آن را در رادیو بخوانم. گفت شما بخوانید؟ نمی توانید! فقط پوررضا می تواند بخواند، شما نمی توانید!! گفتم من پوررضا هستم. گفت باور نمی کنم ! تو با همین لب و لوچه رعنا را خوانده ای؟! ناگفته نگذارم آن وقت تلویزیون نبود و فرج با چهره من آشنایی نداشت. بالاخره پس از آشنایی، این چوپان شهرندیده برای من خواند و من بعدها صدایش را برای مهندس کریمی زمزمه کردم و او کلامی درخور برای آن نوشت و با عاطفه سبزی که داشت، مدام در اینگونه مواقع اشک از چشمانش جاری می شد. من هم آواز کوهی آن منطقه را که از برداشت های دوران تحقیقم بود، روی آن قطعات اجرا کردم و داریوش علیزاده تنظیم آن را بعهده گرفت.

  • خلاصه نویسی: #گیله_زاک
    از شرح استاد پوررضا در کتاب موسیقی فولکلوریک گیلان

fereydoun pourreza – Sia Abran

متن اهنگ سیا ابران فریدون پوررضا

سیا ابرانای  باد و بورانای  ستاره دننه ای آسمان

ترسم ورگ دککه می کولامانای ، وای می بوزانای ، می گوسندان

کی تموم بونه ای زمستانای ، باد و بورانای ، ورف و طوفان

آفتاب دتابه سبز چاکانای ، کوه و کامانای ، دشت و دامان

سورخه گول در بیه در بهارانای ، مأ مأ بزنن می وراکان

در کمین درن وشنه ورگانای ، ترسم آخر ببؤم بی مزد چوپان

می بوزأکانای ، می گوسندانای ، می ورأکان (۲)

فریدون پوررضا سیا ابران

خودا می کولامه شب بگیته ، جؤر کؤل هتانه ورف دگیته

بوز گألشه دیل غم بگیته می دیل تورأ بو ای خودا جان

کی خأنه بشؤن ای زمستان ، آتش وگیره جان ورگان

خودا تو بدار می بوزاکانای ، می گوسندانای ، می وراکان (۲)

می بوزأکانای ، می گوسندانای ، می ورأکان (۲)

  1. حسین رشوند گفت:

    این ترانه نوای بی شیله پیله و دعای دل چوپانیه که همه زندگیش گله گوسفنداشه …
    هر وقت … (صد بار این ترانه رو در اوقات مختلف گوش کردم حتی در لحظه های بسیار شاد زندگیم) این ترانه رو گوش میکنم …
    وقتی تموم میشه متوجه میشم که اشک منم با اشک اون چوپان جاری شده و انگار باهاش هم دعا شدم …
    ترانه ی ورد لب پدر خدابیامرزم بود …
    خدا رفتگان شما رو هم بیامرزه …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *